تاریخچه علم شنواییشناسی
۱. دوران باستان از هزاران سال پیش، انسان درباره کاهش شنوایی و بیماریهای گوش شناختهایی داشته است. پزشکان یونان و روم باستان مانند بقراط و جالینوس درباره ساختار گوش و مشکلات شنوایی مطالبی نوشتهاند.
۲. قرون وسطی و رنسانس با پیشرفت کالبدشناسی، شناخت ساختمان گوش بیشتر شد. در این دوره دانشمندانی مانند آندریاس وسالیوس مطالعات دقیقتری روی آناتومی گوش انجام دادند.
۳. قرن هفدهم تا نوزدهم مطالعات علمی درباره انتقال صدا، پرده گوش و گوش داخلی توسعه پیدا کرد. اختراع وسایل تقویت صدا و بعدها ابزارهای اندازهگیری شنوایی، زمینه را برای شکلگیری شنواییشناسی مدرن فراهم کرد.
۴. قرن بیستم؛ تولد شنواییشناسی مدرن جنگهای جهانی، بهخصوص جنگ جهانی دوم، باعث افزایش شدید تعداد افرادی شد که در اثر انفجار و صداهای شدید دچار کمشنوایی شدند. در نتیجه نیاز به متخصصانی برای ارزیابی شنوایی، توانبخشی و استفاده از سمعک افزایش یافت و رشته Audiology بهصورت یک حرفه مستقل شکل گرفت.
۵. پیشرفتهای مهم در قرن بیستم روشها و تجهیزات مهمی توسعه یافتند، از جمله:
ادیومتر و ادیومتری تون خالص
تمپانومتری
آزمونهای گفتاری
سمعکهای الکترونیکی و دیجیتال
OAE
ABR
غربالگری شنوایی نوزادان
۶. شنواییشناسی امروزی امروزه شنواییشناسی فقط به سنجش شنوایی محدود نیست و حوزههایی مانند تشخیص کمشنوایی، تجویز و تنظیم سمعک، توانبخشی شنوایی، کاشت حلزون، ارزیابی کودکان، وزوز گوش و مشکلات تعادل را نیز شامل میشود. خود را وارد کنید
بدون دیدگاه